تبلیغات
----------داستانکده---------
گروه طراحی قالب من داستانکده داستانکده داستانکده داستانکده

نویسندگان
نظرسنجی
از کدام نوع داستان بیشتر خوشتان می آید؟











تقویم
مترجم
شب‎های چهارشنبه!

نامه را لای آلبوم می‎گذارم، تقریباً مطمئنم تا ایشان تشریف می‎برند دوش‎ بگیرند، جنابعالی البته پس از بازكردن كشوها و بررسی مارك لوازم‎آرایش و عطر و اسپری‎های من، و دیدن كشوی لباس‎زیرهایم و حتی بررسی سایز و مدل آن‎ها، یكراست می‎روید سراغ قفسه‌ی آلبوم‎ها و مسلماً همین آلبوم را از میان آلبوم‎های دیگر انتخاب خواهید كرد، چون از همه‌ی آلبو‎م‎ها ضخیم‎تر است و غیر از آلبوم عروسی، تنها آلبوم مشترك پس از ازدواجمان است. تعجب نكنید، من عادتم بوده و هست، جوراب‎ها و لباس‎زیرهایم را جینی از بازار می‎خرم؛ و این كار هیچ ربطی به عاشق شما ندارد.

شب‎های چهارشنبه!

نامه را لای آلبوم می‎گذارم، تقریباً مطمئنم تا ایشان تشریف می‎برند دوش‎ بگیرند، جنابعالی البته پس از بازكردن كشوها و بررسی مارك لوازم‎آرایش و عطر و اسپری‎های من، و دیدن كشوی لباس‎زیرهایم و حتی بررسی سایز و مدل آن‎ها، یكراست می‎روید سراغ قفسه‌ی آلبوم‎ها و مسلماً همین آلبوم را از میان آلبوم‎های دیگر انتخاب خواهید كرد، چون از همه‌ی آلبو‎م‎ها ضخیم‎تر است و غیر از آلبوم عروسی، تنها آلبوم مشترك پس از ازدواجمان است. تعجب نكنید، من عادتم بوده و هست، جوراب‎ها و لباس‎زیرهایم را جینی از بازار می‎خرم؛ و این كار هیچ ربطی به عاشق شما ندارد. او در این چهارده سال حتی یك جوراب هم برایم نخریده! و اصلاً نمی‎داند آن را از كجا باید خرید و یا حتی نمی‎داند جوراب زنانه چند نوع دارد؟ و این موضوع در مورد لوازم آرایش و لوازم زینتی و خیلی چیزهای دیگر هم صدق می‎كند. داشتم می‎گفتم، پس از بررسی كشوی لباس‎زیرهایم، برای ارضای كمی از كنجكاوی‎هایتان ضخیم‎ترین آلبوم را ورق خواهید زد تا بدانید ما كجاها رفته‎ایم و چه مراسمی را جشن گرفته‎ایم و در مهمانی‎ها سر و وضع بنده چگونه بوده، چه پوشیده‎ام و چگونه آرایش كرده‎ام. لابد دوست‎دارید بدانید امشب چه می‎پوشم؟ اگر به آخرین صفحه‌ی آلبوم نگاهی بیندازید، عكسی دسته‎جمعی از یك مهمانی رسمی می‌بینید. امشب می‌خواهم همان لباس یقه‎باز را بپوشم. به نظر خودم دكلته به من بیشتر می‎آید. سرویس‌ام هم همان است كه در عكس می‎بینید، اما موهایم را شینیون كرده‎ام و فرق هفت‎ـ‎هشت باز كرده‎ام و سنجاق‎هایی از رز نقره‎ای صدفی در موهایم كاشته‎ام. آلبوم‎ها را خوب دیدید؟ دیدید در عكس‎ها چه ژست‎هایی گرفته‎ایم، در كدام مناسبت‎ها كنار هم نشسته‎ایم و در كدام عكس‎ها دور از هم ایستاده‎ایم؟ البته این را هم باید اضافه كنم كه تنها شما نیستید كه به آلبوم‎ها اهمیت می‎دهید، ایشان هم خیلی اوقات با آلبوم‎ها حال می‎كنند. درواقع هروقت از چیزی ناراحت می‎شوند، یا قهركردن‎مان كه دو روز بیشتر می‎شود، سروقت آلبوم‎ها می‎روند. خب اگر خوشحال می‎شوید باید اضافه كنم كه بله ما هم مثل همه‌ی زن و شوهر‎های دیگر قهر می‎كنیم؛ و جر و بحث می‎كنیم و گاهی ظرف‎ها را طرف هم پرت می‎كنیم. در اتاق پذیرایی، آن تابلو گچی كه از ظروف شكسته درست شده توجه‎تان را جلب نكرد؟ خصوصیت آن تابلو این است كه شما در نگاه اول فكر می‎كنید تمام آن ظرف‎ها كامل‎اند و نیمه‌ی پنهان آن‎ها در دل دیوار است؛‌ اما با نگاهی دیگر،‌ می‎فهمید كه ظرف‎ها كامل نیستند و فقط لبه‌ی باریكی از آن‎ها در دل دیوار و پنهان مانده‎است. جدا از این خصوصیت تابلو، باید بگویم تك‌تك آن ظرف‎ها، كاسه‎های سفالی و بشقاب‎های سرامیكی و فنجان و نعلبكی‎های چینی و گیلاس‎ها و بستنی‎خوری‎های كریستالی هستند كه بنده طرف شوهرم پرت كرده‎ام؛ تازه اگر دقت كنید،‌ تكه‎های خرد وخاكشیر شده‌ی شمعدان‎های نازنینم هم به ‎چشم می‎خورند. نام آن تابلو را «خیانت» گذاشته‎ام؛ چون هر بار كه احساس كرده‎ام شوهرم به من خیانت كرده یكی از آنها را شكسته‎ام. حتی یك بار خواستم قلكم را هم بشكنم. همان قلكی كه غروب‎ها، برای خریدنش با هم تا مغازه‌ی سفا‎ل‎فروشی پیاده می‎رفتیم و می‎دیدیم دیر رسیده‎ایم و صاحب بداخلاقش مغازه را مثلاً بسته. یكی دو بار هم با صاحب‎مغازه دعوایم شده‎بود،‌ درست سرِ ساعت هفت تصمیم می‎گرفت مغازه را تعطیل كند و با این كه تا بساطش را جمع كند و داخل مغازه ببرد، دو ساعتی طول می‎كشید، اما حاضر نبود آن قلك كذایی را به ما بفروشد و مهرداد شاكی می‎شد كه چرا با او بحث می‎كنم. می‎دانید او اصولاً دوست ندارد من با هیچ مردی دعوا كنم. خیال داشتم قلك را هم بشكنم و به تابلو اضافه كنم. می‎دانید كه من هنرمند نیستم و آن تابلو را فقط از روی غریزه‎ام درست كرده‎ام و دیگر خیال ندارم چنین تجربه‌ای را تكرار كنم و همانطور كه ملاحظه می‎كنید، تابلو دیگر جایی برای نصب حتی یك فنجان شكسته هم ندارد و فردا اگر احساسم حكم كند، ناچارم تابلوی جدیدی شروع كنم. راستی آن اولین عكس را زیاد جدی نگیرید. درست است كه هر دو كنار هم نشسته‎ایم و هر دو می‎خندیم. خنده كه چه عرض كنم، غش كرده‎ایم. اما مطمئن باشید فقط خودمان می‎دانستیم بی‎خودی می‎خندیم. پدرام یكی از بچه‎های دانشگاهمان كه حالا عكاس فیلم است، مقابل‎مان ایستاده بود و گفته بود بخندید و ما مانده بودیم به چه بخندیم؟ و بعد، از همان موضوع خنده‎مان گرفت. به خودمان و بقیه خندیده‎بودیم. همه تا آن موقع حدس‎هایی زده‎بودند و ما خودمان آخرین كسانی بودیم كه نوع رابطه‎مان را كشف كردیم و علاقه‎مان را به هم. عكس پایینی‎اش، مربوط به سیزده‎بدر همان سال است كه با بچه‎های دانشگاه دسته‎جمعی رفته‎بودیم كوه. به خاطر او رفته بودم، همینطوری؛ فقط دلم می‎خواست ببینمش. خودم نمی‎دانستم چرا، چون همان‎موقع هم با دو سه تا از پسرهای دانشگاهمان دوست بودم و حتی با یكی‎شان صحبت‎هایمان جدی شده‎بود. لابد برایتان پیش آمده، هرچه باشد شما هم زنید؛ شما باید منظورم را بهتر بفهمید. به هر حال سرِ قرار نیامد. بقیه كه آمدند، شهاب ماشین را روشن كرد. خجالت می‎كشیدم بگویم مهرداد هنوز نیامده‎. پروین گفت رفته دفتر. باور نكردم. مهرداد و دفتر ـ روزِ ‌تعطیل ـ آن هم سیزده بدر! گفتند رفته‎ اضافه‎كاری. گفتند دارند ویژه‎نامه درمی‎آورند. گفتند عصر می‎آید. راستش اول كمی شك كردم. روز تعطیل، او با آن همكار پتیاره‎اش، تنها توی دفتر روزنامه. خب خیلی جالب توجه بود، جان می‎داد برای شایعه‎پراكنی‎های من! به خودم بود برمی‎گشتم؛‌ ترسیدم همه بفهمند به خاطر مهرداد آمده‎ام. تصمیم گرفتم به او و اینكه در آن لحظه داشت چه می‎كرد، فكر نكنم. بچه‎ها آن بالاها دشتی كشف كرده‎بودند كه از صبح تا عصر،‌ فقط یكی دو عابر از آنجا می‎گذشت كه آن‎ها هم كوهنوردان حرفه‌ای بودند كه فقط از راه‎های بكر و خلوت می‎رفتند؛‌ من اولین بار بود كه می‎رفتم. به دشت اختصاصی خودمان كه رسیدیم، بهمن یك دسته گل خودرو برایم چید و با احترامات فائقه به من تقدیم كرد. بهمن هم از بچه‎های رشته ارتباطات بود. دلم می‎خواست دسته گل را جلو رویش پرت كنم توی رودخانه. ولی با خنده و مسخره‎بازی دسته گل‎ را گرفتم. سیروس هم نمی‎دانم این صحنه را دید یا نه، چون چند لحظه بعد او هم دسته گلی برایم چید؛ مسخره‎تر از این نمی‎شد. اما مهرداد زودتر از آن كه فكرش را بكنم آمد، با استاد فرهی هم آمد. می‎شناسیدش كه؟ تنها استاد مسلم رشته‌ی ارتباطات بین‎الملل و صاحب‎امتیاز و مدیرمسئول روزنامه‌ی مستقل صبح فردا و محبوب‎ترین استاد دانشگاه. با استاد كه آمدند، فهمیدم در دفتر تنها نبوده. نگذاشتم بفهمد از آمدنش چقدر خوشحالم. پسرها یك پیاز را آن دورها گذاشته‎بودند تا با سنگ هدفگیری كنند. نوبت سیروس و بهمن شده‎بود، اما جلو استاد فرهی خجالت می‎كشیدند. استاد فرهی هم پنج سنگ جمع كرد و آمد در جایگاه ایستاد و هدفگیری كرد. چهار تا از سنگ‎ها به هدف خورد. سیروس و بهمن هم هر كدام سه سنگ به هدف زدند. نوبت من شده بود. پیاز از ضربه‌ی سنگ‎ها آبلمبو شده‎بود. من اما محض رضای خدا حتی یك بار هم نتوانستم بزنمش. مهم هم نبود، چون او بازی نمی‎كرد. زیر سایه‌ی درختی دراز كشیده بود. هزار فكر به سرم زد. گفتم لابد توی دفتر جلو استاد فرهی با آن «پتیاره» حرفش شده و زودتر آمده‎، استاد هم نخواسته او را با آن حالش تنها بگذارد، با او آمده. خب البته این فكر درست نبود. چون بعدها راجع به آن روز با هم صحبت كردیم و او گفت از اینكه دیده من با پسرهای دیگر سرگرم بازی و درواقع مسخره‎بازی‎ام، ناراحت شده و رفته گوشه‎ای دراز كشیده. خب من هم از اینكه در بازیِ ما شركت نمی‎كرد، حرصم درآمده بود؛ این بود كه آن پیاز لهیده را از شاخه‌ی درختی آویزان كردم و رفتم سراغش و آنقدر سربه‎سرش گذاشتم تا بلند شد و آمد پیش ما. اگر دقت كنید، عكسِ‌پایینی، من هستم با شاخه‌ی درخت و آن پیاز لهیده؛ آن هم كه دراز كشیده، لابد خیلی بهتر از من می‎شناسیدش. همان روز بود كه برای اولین بار آمد خانه‎مان. به مادرم گفته بودم بعد از ناهار ـ دو، سه ـ می‎آیم. نشان به آن نشان كه بعد از كوه رفتیم سینما، شام هم كباب خوردیم: كنار خیابان،‌ لبِ‌ جو. راستی اگر شما بودید حاضر می‎شدید لب جو، نان داغ با كباب داغ بخورید؟ ما ولی خوردیم، دولُپی هم خوردیم، خیلی هم بِهِمان چسبید. مهران اما توی ماشین نشست؛ می‎ترسید شاگردانش ببینند. از بچه‎های دانشگاه فقط مهران تدریس می‎كرد. استاد هم همان اول، پای كوه از ما جدا شد. خانه كه برگشتم ساعت یازده شب بود. مهرداد و شهاب و پروین هم آمدند خانه‎مان، شفاعت. مهرداد كه نمی‎خواست بیاید؛ شهاب و پروین راضی‎اش كردند. یكراست رفتیم اتاق من. مامان و بابا هم آمدند. مامان كه رفت چای بریزد، بابا هم به بهانه‌ی آوردن زیرسیگاری از اتاق خارج شد. بعد مهرداد و شهاب بلند شدند و گشتی در اتاقم زدند و مثل همه‌ی‌ خبرنگارهای دیگر، همه‌ی‌ جزئیات اتاقم را زیرورو كردند. نام كفش‎هایم را خواندند؛ آن موقع هر بیست و سه جفت كفشم اسم داشتند: كفش پیاده‎روی، كفش پیاده‎روی زیرباران، كفش پاشنه تخم‎سگی، چكمه‌ی آب حوض‎كشی، كوهنوردی، چلاغم كن ولی قدم را بلند كن، و بالاخره كفش خودكشی! بقیه‎اش یادم نیست. البته شما كه غریبه نیستید، من فقط قبل از ازدواج در آنِ واحد بیست و سه جفت كفش داشتم. این آقا مهرداد شما، اصلاً به فكرش نمی‎رسد آدم باید كفشش را براساس لباسی كه پوشیده عوض كند. پانل اتاقم را هم دیدند و كولاژ كاغذهای آدامس و شكلات را. روی تختم هم دراز كشیدند تا پوستر چسبیده به سقف را هم ببینند. وقتی هم پوسترِ زیر فرش را دیدند، برای آن زن نیمه‎برهنه سوت كشیدند. آنها در ضمن با بدجنسی همه‌ی دیوار‎نویسی‎هایم را خواندند. فقط آن موقع بود كه حال مهرداد طبیعی شد،‌ وگرنه جلو مامان و بابا،‌ تمام مدت سرش پایین بود و سیگار می‎كشید. فكر‎كنم به شهاب كه مسببِ اصلیِ حضورش در خانه‌ی ما بود فحش می‎داد. فحش‎هایی مربوط به بستگان نسبی،‌ آن هم از نوع اُناث؛ منظورم فحش‎هایی مثل bastard و یا حتی cuckold است. اگر هنوز زبان انگلیسی‏تان قوی نیست،‌ پیشنهاد می‎كنم هر چه زودتر بروید در یك آموزشگاه نامنویسی كنید. البته اگر می‎خواهید توجه‎ش را جلب كنید، یا حتی حسادتش را برانگیزید. یادم هست همان وقت‎ها، قبل از ازدواج را می‎گویم، از این كه یكی دو ترم بالاتر از او بودم، داشت دق می‎كرد. گرچه هر ترم شاگرد ممتاز می‎شد و من به زور و با كمك گرفتن از این و آن قبول می‎شدم. آن اواخر هم كه دیگر درس نمی‎خواندم. یك پایم دفتر روزنامه بود، یك پایم هم كه كاش قلم می‎شد‌ دنبال او، این سینما و آن تئاتر و این كنسرت و آن جشنواره. اسمش هم این بود كه خبرنگاریم و داریم خبر تهیه می‎كنیم. شب‎ها هم كه ما را با ماشین تالار می‎فرستادند خانه. آقا مهرداد هم سرراه پیاده می‎شد و می‎رفت خانه، راحت و آسوده. آن اوایل از این كه سرِ كوچه‎شان پیاده می‎شد و می‎رفت لجم می‎گرفت،‌ حتی به ذهنش هم نمی‎رسید كه اول مرا برسانند؛‌ چون خانه‎اشان سرراه بود، اول او پیاده می‎شد. یك بار از حرصم گفتم: «رسیدی خونه، یه زنگ بزن!» و او فقط خندید. هنوز هم عادت ندارد مرا جایی برساند.
از كلاس زبان می‎گفتم. من بعد از خواندن ده ترم، هنوز ترم چهار بودم! در عوض ایشان آنقدر شاگرد ممتاز شد كه آموزشگاه، برای تشویق، شهریه‌ی دو ترمش را پرداخت. یك بار روز امتحان آخر ترم دعا كرد رد شوم! گفت اگر رد شوم شیرینی می‎دهد. من اما چون مطمئن بودم قبول می‎شوم، برای حرص دادنش گفتم اگر رد شوم خودم شیرینی می‎دهم؛ اما اگر او رد شد شام می‎دهم. اسمش را كه توی تابلوی اعلانات دیدیم، یكراست رفتیم شیك‎ترین رستورانی كه دسر و شیرینی هم داشت. این بار هردویمان رد شده‎بودیم. باید هم شیرینی می‎دادم،‌ هم شام! آن روز ركورد پیاده‎روی را شكستیم. از كلاس زبان من،‌ تا آموزشگاه او و بعد پیاده تا رستوران. چهار ساعت و نیم راه رفتیم و هرچه شاخ و شانه كشیدن بلد بودیم برای هم كشیدیم. من می‎گفتم اشكالی ندارد، رد شدم، عیبی ندارد، با این حال من همچنان به خواندن زبان ادامه خواهم داد، ولی تو به زودی ازدواج خواهی كرد و یكی دو سال دیگر، همدیگر را در خیابان خواهیم دید. آن روز، من در حالی كه شاد و شنگول با كلاسور در خیابان قدم می‎زنم تا بروم آموزشگاه، ناگهان تو را با خانواده و اهل و عیالت می‎بینم. تو دست یك بچه را در دست گرفته‎ای و بچه‎ای هم در بغل داری؛ زنت هم بچه‌ای شیرخواره در بغل دارد و دست بچه‎ای دیگر را در دستش گرفته. و اضافه كردم: «تازه خانمت باردار هم هست!» و او خیلی جدی گفت: «مگر من سوپرمنم؟» و من از خنده، تقریباً‌ توی خیابان غش كردم. او می‎گفت: اتفاقاً برعكس،‌ من به درسم ادامه خواهم داد و تو به زودی ازدواج خواهی كرد و سال دیگر كه من ترم یازده هستم،‌ تو را و شوهرت را در خیابان خواهم دید و برای رعایت آبرویت، اصلاً جلو نخواهم آمد تا سلام و علیكی كنیم. به رستوران كه رسیدیم، دیدیم اماكن رستوران را تعطیل كرده. او معتقد بود كه من می‎دانستم این رستوران تعطیل شده، برای همین آن را انتخاب كرده‎ام. و من هر چه می‎گفتم باور نمی‎كرد. به نظرم بعد از آن روز بود كه آمد دنبالم. از رو نرفته بودم، برخلاف او باز هم ثبت‎نام كرده بودم. از كلاس كه تعطیل شدم، با حسرت به بقیه‌ی دخترها نگاه كردم. همه‎شان پدری، برادری یا چه می‎دانم دوستی داشتند كه آمده بود دنبالشان. من اما، دیگر برایم عقده شده بود. می‎دانید كه،‌ من هم مثل بقیه‌ی زن‎ها دوست دارم ببینم مردی به خاطر من‎ تا كلاس یا چه می‎دانم، مطب دكتر دنبالم آمده. به او هم گفته بودم؛ خیال داشتم یك عمله كرایه كنم تا بیاید دنبالم و دو تا كوچه آن‎طرف‎تر برود پیِ كارش؛ فقط برای دكور. او هم آبِ پاكی را روی دستم ریخته ‎بود و همان اول گفته بود هیچ دوست ندارد دنبال كسی برود، مخصوصاً جلو آموزشگاه دخترانه، آن هم در آن ساعت و توی آن شلوغی. او را كه چند قدم پایین‎تر دیدم شاخ درآوردم. آن قلك سرامیك هم دستش بود. قلك بهترین چیزی بود كه می‎توانستم از یك عمله‌ی كرایه‎ای هدیه بگیرم. امیدوارم ناراحت نشوید، این جمله‎ای است كه خودش هم در مورد خودش به‎كار برد. هدیه‎های بعدی‎اش هم همینطور بودند. شادم می‎كردند. ـ جعبه‌ی خالی مسواك! ـ ماه‎ها بود دنبال قوطی خالی مسواك می‎گشتم تا مسواك داخلِ كیفم را توی كیسه فریزر نگذارم؛ و بالاخره او آن را كادوپیچ شده به من داد. شما را نمی‎دانم اما من همیشه از هدیه‎دادن نامزدها به هم بدم می‎آمد. به نظرم كار لوسی است. شما هم اگر مثل زنان دیگر هدیه برایتان مهم است، بهتر است از حالا بدانید هیچ مناسبتی برایش فرقی نمی‎كند، تولد شما،‌ تولد خودش، سالگرد ازدواج،‌ سالگرد آشنایی، سالگرد اولین بوسه! همه را از دم فراموش می‎كند. در مورد من فرق می‎كرد، گفتم كه، از هدیه‎دادن نامزدها به هم بدم می‎آمد؛ شعار هم نیست. آن شب هم وقتی او آن هدیه را به من داد عصبی شدم، حالم بد شد. فهمیدم او هم مثل همه‌ی مردهای دیگر است. از آن‎ها كه برای نشان دادن دست و دلبازی‎شان هدیه می‎خرند و حسابی پول خرج می‎كنند. می‎خواستم هدیه را باز نكرده پس بدهم، اما برق چشمانش را كه دیدم كنجكاو شدم بازش كنم؛ و وقتی بازش كردم، از شادی نمی‎دانم چه كردم، به نظرم چند بار پریدم هوا؛ نه یادم آمد وسط خیابان بوسیدمش. فكر نمی‎كنم شما از این خطاها مرتكب شوید. اصلاً فكر نمی‎كنم از این‎جور هدیه‎ها خوشتان بیاید تا به خاطرش وسط خیابان مرد همراهتان را ببوسید. خوشبختانه هدیه‎هایش همه عجیب‎ و غریب بودند. یك بار یك پلاكارد هدیه داد. تا آن موقع خودم نفهمیده بودم روز تولدم مصادف با یك حادثه‌ی دلخراش است، یك عزای عمومی! خنده‎دار است نه؟ از نظر او این بی‎دقتی برای یك خبرنگار غیرقابل بخشش بود. او گشته بود و خوش‎رنگ‎ترین پلاكاردی را كه فرارسیدن سومین سالگرد این فاجعه‌ی ملی را به عموم مردم شهیدپرور تسلیت می‎گفت، ‌پیدا كرده‎بود و نمی‎دانم چگونه توانسته بود آن را دور از دید مردم یا نیروی انتظامی كش برود. البته هنوز هم نمی‎دانم آن پلاكارد زرد را چطوری و از كدام میدان دزدیده. فقط در مقابل اصرارهای من، گفت این آخرین فن از رموز خبرنگاری است كه استاد فرهی فقط به او گفته و تأكید كرده نباید این فن را به هركس و ناكسی یاد داد!
می‎بینید؟ بی آن كه بخواهم، نامه‎ام تبدیل شده به دفتر خاطرات. راستی یادم رفت اول نامه بگویم كه اگر دلتان خواست می‎توانید این نامه را به مهرداد هم نشان بدهید. اصلاً می‎توانید نامه را با مهرداد بخوانید؛‌ وقتی روی تخت دراز كشیده‎اید و وقت می‎گذرانید. اما مواظب گل‎میخ‎های كنار پنجره باشید. اگر بی‎هوا بلند شوید، سرتان به گل‎میخ‎های پرده اصابت می‎كند.
از دیگر لحظات خوش و خرم و شادی كه ما با هم داشتیم، شب‎هایی بود كه من كابوس می‎دیدم. شما كه شكر خدا كابوس نمی‎بینید؟ كابوس‎های من اما وحشتناك بود. من البته چهار پنج سالی می‎شود كه دیگر كابوس نمی‎بینم. آن وقت‎ها اما در هفته،‌ خوراكِ سه چهار شبم بود. از آنجا كه همه‌ی كابوس‎هایم را روی همین تخت می‎دیدم، گاهی شك می‎كنم كه نكند كابوس‎دیدنم مربوط به تختخواب باشد. امیدوارم با این اوصاف،‌ امشب كه روی این تخت می‎خوابید كابوس نبینید! یك بار خوب یادم هست؛ مهرداد را كشته بودند و من چهره‌ی‌ قاتلش را دیده بودم ـ یكی از همكاران بخش اداری دفتر روزنامه بود كه دو سه باری با او دعوامان شده بود ـ‌ وقتی فهمید دیدمش، دنبالم كرد؛ چند قدمی دویدم، همه جا تاریك بود و خلوت. لحظه‎ای ایستادم؛ دیگر بعد از او نمی‎خواستم بمانم، همه چیز تمام شده بود، ایستادم تا مرا هم بكشد. تا همكار اداری دفتر روزنامه برسد،‌ استاد فرهی را آوردم بالای سرش و خودم پشت به او كردم و زدم زیر گریه. فرهی جلوی او زانو زده بود و زار می‎زد؛ وقتی برگشت به طرف من، دیدم همه‌ی‌ موهایش سفید شده. همكار اداری دفتر روزنامه به من رسیده‎بود كه بیدار شدم. ساعت پنج صبح بود. آنقدر زار زدم و بی‎تابی كردم كه مهرداد مجبور شد بلند شود و چراغ‎ همه‌ی‌ اتاق‎ها را روشن كند و همه‌ی زوایای خانه را نشانم دهد و مرا تا آشپزخانه بغل كند و مانند یك بچه روی میز آشپزخانه بنشاند و آنجا برایم چای درست كند و كلوچه در فر گرم كند و با هم چای و كلوچه بخوریم تا بالاخره من باور كنم كه سال‎ها نگذشته و او مهرداد است و زنده است و كسی او را نكشته و این خانه خانه‌ی ‌دیگری نیست و اسباب‎ و اثاثیه همان‎ها هستند و… فنجان خالی چای را كه توی نعلبكی گذاشتم، كلوچه توی گلویم گیر كرد و باز یاد آن كابوس افتادم و باورم شد كه سال‎ها گذشته و او مهرداد نیست و خانه، خانه‌ی دیگر است و من او را از دست داده‎ام و… و باز گریه كردم و زار زدم. و او برای آن كه باور كنم همه خواب بوده،‌ از روزهای خوش‎مان گفت، و وقتی قیافه‌ی ناباور مرا دید، آلبوم‎ها را آورد و عكس‎ها را نشانم داد، عكس‎های عروسیِ خودمان را. از جزئیات عروسیِ خصوصی‎مان گفت. می‎دانید، ما قبل از مراسم مسخره‌ی ‌عروسیِ رایج، خودمان عروسی كردیم با مراسمی كه روزها و شب‎ها برایش نقشه كشیده‎بودیم. كلی هم بحث كردیم تا در مورد جایش به توافق رسیدیم. در یك دشت خردلی، قهوه‎ای،‌ قرمز و زرد،‌ خودمان دو تا، در حضور استاد، با آداب تمام،‌ چیزی در حد كمال. او با كت و شلوار سفیدش، من هم با كت و دامن كوتاه سفیدم؛ لباس هردو از یك پارچه. یكی دو نكته را هم استاد تذكر داده بود؛ دسته گل سفیدی كه مهرداد برایم چیده‎بود را با حرص از دستش گرفت و گل‎هایش را مرتب كرد و پس داد و به تأكید سر تكان داد و گفت: «این. باید همه چیز درست باشد.» و مهرداد خندید و دسته گل را به من داد. استاد كه دست به دستمان داد، او مرا بوسید و من نیز او را، و استاد هردومان را كه بوسید رفت كنار رودخانه سیگاری بكشد. كمی بعدتر كه به او پیوستیم، ردیف گلی را كه از غنچه‎های یاس‎ سفید درست‎كرده‎بود، روی پیشانی‎ام بست. دیگر غروب شده‎بود، آتش روشن كردیم و دور آتش رقصیدیم و آنقدر رقصیدیم كه آخرش كار به زوزه‎كشیدن و سرخپوست‎بازی كشید. استاد فرهی هم دور آتش كه می‎رقصید مدام «تومبا بومبا بالابام بومبا» می‎خواند؛ ما هم با او همصدا شدیم و آنقدر خواندیم و فریاد زدیم كه صداهایمان گرفت. البته قسمت پایانی جشن،‌ مثل اغلب عروسی‎ها، فی‎البداهه‎كاری بود و برنامه‎ریزی نشده بود. اولین دعوای پس از ازدواجمان را هم در بازگشت مرتكب شدیم. دعوا كه نه، اختلاف نظر بود؛ بر سرِ حمل كیفِ من، یا بهتر بگویم چمدان من. آن روز صبح به خاطر مصاحبه‎ای كه اول صبح با رییس فرهنگسرا داشتم، بند و بساط زیادی همراهم بود: دوربین عكاسی و فلاش و سه‎پایه و ضبط و چهار پنج تا نوار خام و … و خب نمی‎شد كیف دوربین را دست هركسی داد. شب هم باید مصاحبه را روی كاغذ پیاده می‎كردم. بعد از آن هم بحث همیشگی‎مان بر سرِ‌كیفِ سنگینِ‌من بود. خب دلم نمی‎خواست بدهم او بیاورد. كیف من بود. خودم باید می‎آوردم. از مردانی كه چمدان یا كیف سنگین خانمی را حمل می‎كنند بدم می‎آید. ـ به او هم بارها گفته بودم، به شوخی یا جدی ـ ولی او همیشه این حرفم را نشنیده می‎گرفت. این جمله‌ی «خانم‎ها مقدم‎ترند» هم به نظرم حرف مزخرفی است. چه دلیلی دارد؟ اصلاً‌ چه كسی گفته زن باید اول از در عبور كند؟ این‎ها احترام‎های الكی است كه مردها اختراع كرده‎اند تا میزان بزرگی و منش خودشان را نشان بدهند. تا قبل از ازدواج كه خوب حریفش می‎شدم؛ اما بعد از ازدواج دیگر زورم نمی‎رسید. با هم كه به خرید می‎رفتیم بی‎برو برگرد ساك‎های خرید را او حمل می‎كرد و حاضر نبود حتی نایلكس یك كیلوییِ پیاز را بدهد به من تا خانه بیاورم و مرا خیلی عصبانی می‎كرد. سفرهایمان كه دیگر نورِ علی‏‎ نور بود. چمدان و دو تا ساك و كیف خودش را برمی‎داشت و من فقط باید كیف رودوشی‎ام را كه محتوی یك كتاب و دفتریادداشت و دو سه تا مداد و خودكار و مقداری لوازم آرایش بود می‎آوردم. آن وقت انتظار داشت باور كنم با او شریكم و برابر. در بازگشت هم، ‌یك ساك سوغاتی به چمدان‎ها اضافه می‎شد و اگر سفرمان به شمال بود، اغلب یك صندوق حصیری پر از صنایع دستی هم قوزبالای قوز می‎شد؛ و همه را باید خودش می‎آورد. یك روز طبق معمول از ماشین كه پیاده شدیم، برای سی و دومین بار از او خواستم یكی از ساك‎ها را به من بدهد. و او نگاهی به من كرد و در سكوت، چمدان را به طرفم دراز كرد. چمدان را گرفتم. سنگین‎تر از آن بود كه انتظار داشتم. لحظه‎ای بعد، هر دو ساك را به طرفم دراز كرد. ساك‎ها را هم گرفتم. بعد بسته‌ی سوغاتی‎ها را به من داد و در آخر بندِ كیفِ چرمی‎اش را هم انداخت دورِ گردنم. این‎ها را می‎گویم كه بدانید با او نمی‎شود بحث كرد، فقط می‎شود لجبازی كرد. از اصرارهای زیاد من عصبانی شده‎بود، اما صد متر جلوتر،‌ دیگر آرام شده‎بود. ـ این اتفاق هم البته در مورد مهرداد خیلی به‎ندرت پیش می‎آید، منظورم عصبانی شدن و بلافاصله آرام شدن است! ـ همچنان دستِ‌خالی، از روی جدول كنار خیابان می‎آمد و «گردو شكستم‎» بازی می‎كرد؛ و من كه كم مانده بود زیر آن همه ساك و چمدان، كمرم خم شود و زانوانم تا شود از پیاده‎رو به‎دنبالش می‎رفتم. او دست‎هایش را به طرفین باز كرده بود و با آسودگی خیال سوت می‎زد و از روی جدول كنار خیابان می‎آمد. پانزده دقیقه پیاده‎روی تا خانه برایم چهل دقیقه طول كشید. به نفس نفس افتاده بودم ولی جرأت نمی‎كردم به او چیزی بگویم. تا آن موقع چند نفری از مقابلمان رد شده‎بودند و با تعجب به ما نگاه كرده‎بودند. زن و شوهری هم از دور ما را به هم نشان دادند و با خنده دور شدند. كم كم خودمان از موقعیتمان خنده‎مان گرفت. چند مرد هم با نگاه تعقیبمان كردند و خندیدند، ما دیگر به مرحله‌ی غش و ریسه رسیده‎بودیم. من زیر آن همه بار، حتی قدرت خندیدن نداشتم. می‎ترسیدم بخندم و بند بندم از هم جدا شوند و همچنان نمی‎خواستم چمدان را زمین‎ بگذارم. مهرداد از خنده كم‎مانده بود توی جوی آب بیفتد؛‌ در همان موقع، یكی از اقوامش از كوچه پیچید،‌ كه با دیدن ما در آن وضع، حسابی جاخورد. مهرداد دستِ خالی بود و من زیرِ‌خروارِ ساك و چمدان‎ها، حتی نمی‎توانستم نفس تازه كنم. چیزی نگفت اما خندید و پس از سلام و علیكی كوتاه رفت. لابد زن ذلیلیِ‌خودش را با مردسالاریِ موجود میان من و مهرداد مقایسه می‎كرد! تازه شش ماه بود ازدواج كرده‎بودیم.
اصلاً هیچ می‎دانستید این آقا مهرداد، «شب‎های چهارشنبه هم غش می‎كند!؟» البته این مَثَل را برای خنده نوشتم؛ مرحوم دهخدا اینطور معنی‎اش می‎كند: «علاوه بر آنچه شما از بدیِ كالا و بی‎دوامیِ‌ آن می‎گویید، عیوب دیگر هم در آن هست.» منظورم این است كه علاوه بر آنچه تا به حال گفتم، بی‎دقت است؛ همیشه دنبال عینك یا فندك یا سیگار و زیرسیگاری و چه می‎دانم چوب‎سیگارش می‎گردد و تا من از جایم بلند نشوم پیدایشان نمی‎كند. لباس‎هایش را و لنگه‎های جورابش را از زیر مبل‎ها و كنار و گوشه‎های خانه پیدا می‎كنم. همیشه كنترل تلویزیون را با خودش می‎برد آشپزخانه جا می‎گذارد و گوشی تلفن را در اتاق خواب گم می‎كند. گاهی ساعتش را توی دستشویی پیدا می‎كنم و كلید انباری را درست دو ماه پس از آن كه مطمئن شدم گم شده، موقع رخت شستن در جیب كاپشن كثیفش می‎یابم. شما باید از كلیدهای خانه سه دسته كلید یدكی تهیه كنید تا مطمئن باشید با او پشت در نمی‎مانید. راستی از من به شما نصیحت،‌ هیچ وسیله‌ی‌برقی را برای تعمیر به دستش ندهید، چون محال است دیگر آن را سالم ببینید. فكر نمی‎كنم دیگر با این اوصاف، یك روز هم بتوانید تحملش كنید. شاید هم من كمی بی‎انصافی كرده باشم.
خب خیلی از خودمان گفتم. حالا دیگر می‎توانیم از شما حرف بزنیم. راستی هیچ می‎دانید در خانه چه لقبی به شما داده‎ام؟ «زلیل‎مرده»! نخیر، اشتباه نكنید،‌ غلط املایی نیست،‌ به نظر من، البته خیلی می‎بخشید، به نظر من، شما از آن «ذلیل‎مرده»ها هستید كه با «صاد»، «ضاد» هم می‎شود نوشتتان. درست كه من هنوز دقیق نمی‎دانم او چند نامه برای شما نوشته و یا سركار خانم چند نامه برای ایشان فرستاده‎اید،‌ اما شاید فقط من شما را بشناسم. شما همانی هستید كه با طرح سؤال‎های به‎جا و نابه‎جایتان به وسیله‌ی تلفن و نامه و فكس و غیره، ابتدا حواس شوهر مرا پرت كردید و سپس با ارسال گزارش‎های درِپیتی‎تان خواستید باب صحبت را با شوهر من بازكنید، قبول كنید آن گزارشی كه با پست سفارشی به آدرس منزلمان فرستادید به درد پیك‎های دبستانی هم نمی‎خورد؛ من سه بار خواندمش تا نكته‎ای مثبت در آن بیابم و به قول معروف پیچش مویتان را ببینم، اما شما از بدیهیاتی گفته‎بودید كه بچه‎های دبستانی هم از آن آگاهند. بعد هم با لاس‎های ادبی‎تان ـ البته من اسمش را گذاشته‎ام «لاس ادبی»، شما می‎توانید همچنان آن را نقد و بررسی بنامید ـ راجع به رمان‎های عهد بوق و حتی كتاب‎های روز، ذهن شوهر مرا به خود مشغول كردید. و البته مزخرف‎ترین كاری كه می‎توانستید بكنید ارسال آن كارت‌تبریك‌ها بود. شوهرِ‌ من از این لوس‎بازی‎ها متنفر است. هرچند هر كدام آن كارت‎ها هم هزار معنا داشت و مهرداد معنای آنها را درك نكرد؛ مثلاً همان كارت اولی، همان موقع هم فهمیدم، كمترین معنی‎اش این است: زنت كه مُرد، با كله می‎آیم سراغت! برای همین هم آن كارت تبریك‎ها را به پانل زده‎ام،‌ تا جلو چشم هردومان باشد. البته من هر بار به شوخی یا جدی از شما یاد كردم، ‌شوهرم سكوت كرد. یك بار از آن روزهایی كه رفتارش از لحظه‌ی ورود به خانه مشكوك بود تا طرز لباس عوض‎كردن و دست و رو شستن و روی مبل نشستنش همه غیرمعمول بود، بی‎مقدمه كنارش نشستم و گفتم خب، از «ظلیل‎مرده» چه خبر؟ او نگاهی به من كرد و خندید و من برای اثبات شرافت لكه‎دار شده‎ام! مجبور شدم حدس‎هایم را برایش تشریح كنم: حدس می‎زنم «ضلیل‎مرده» به بهانه‌ی دیدار فرهی به دفتر روزنامه آمده و بعد مخ تو را كار گرفته و كارگرفته و كارگرفته تا دیروقت شده و همه خداحافظی كرده‎اند و او برای جبران زمان ازدست رفته‎ات، ‌خواسته با ماشین به منزل برساندت، و سرراه رفته‎اید یك كاپوچینو هم خورده‎اید. ‌مهرداد فقط خندید و تخیلِ قویِ مرا تحسین كرد و پیشنهاد كرد روزنامه‎نگاری را كنار بگذارم و به جایش رمان بنویسم. ولی من به این سادگی‎ها فریب نمی‎خورم. مهردادی كه چهارده سال هر روز به جز جمعه‎ها، ساعت شش و بیست دقیقه، به منزل آمده، چطور می‎تواند یك روز ساعت 6 به خانه برسد؟ كافی بود به كشوهایش نگاهی بیندازم؛ نه آن كه فكر كنید قبلاً هم این كار را كرده‎ام، نه؛ به جز مواقعی كه دنبال چیزی گشته‎ام و یا خودش تلفنی از من خواسته عینك یدكی یا چه می‎دانم شماره‎ تلفن یا آدرس فلان كس را از توی كشوی میزش پیدا كنم. نامه‎ها و بقیه‌ی كارت‎تبریك‎هایتان هم همانجاست. گرچه تا به حال مدركی علیه شما پیدا نكرده‎ام، ولی به این زودی‎ها از تك و تا نمی‎افتم. یكی دو ماه پیش، از خرید كه آمدم، دیدم مقابل كشوهایش نشسته بود و چیزی را جستجو می‎كرد؛ به نامه‌ی ‌شما كه رسید، آن را خواند و مدت‎ها به كارت‎تبریك‎ ارسالی خیره شد و بعد آن را موقتاً گذاشت روی میز. راستی تا یادم نرفته بگویم؛ از من می‎شنوید عطرتان را عوض كنید. از بوی عطرهای تند بدش می‎آید. باور نمی‎كنم تا به حال این را به شما نگفته باشد. یكی دوبار روی كتش بوی عطر تندی مانده بود، كه مجبور شدم كتش را سه روز در آفتاب آویزان كنم. البته به رویش نیاورده‎ام، شاید هر زن دیگری بود، با استنشاق چنین بویی، یك موی سالم روی سر شوهرش باقی نمی‎گذاشت.
فكر نكنید از همه چیز بی‎خبرم. خیلی خوب هم خبر دارم. نه آن كه فكر كنید مهرداد چیزی گفته، نه. مثلاً همین الان می‎دانم برای چه بعضی وقت‎ها ریش می‎زد و كت و شلوار دامادی‎اش را می‎پوشید و می‎رفت دفتر روزنامه! لابد مستقیم یا غیرمستقیم از میترا ـ همكارمان ـ شنیده بود كه آن «پتیاره» ـ می‎بینید؟ برای هر كسی یك اسم گذاشته‎ام! ـ‌ مثلاً‌ فردا قرار است بیاید دفتر به همكارانش سربزند، خیله خب، قبول؛ من كه با چشمان خودم ندیدم، ولی می‎شد حدس زد كه دارد چه غلطی می‎كند. شما كه آن دختر را ندیده‎اید. دفتر كه می‎آمد، اندازه‌ی ‌یك عروس آرایش می‎كرد و رنگ و لعاب به سر و صورتش می‎زد. بعد، از آن اولِ در با همه روبوسی می‎كرد تا به استاد فرهی می‎رسید. استاد را البته با احساس بیش‎تری می‎بوسید. گاهی آبدارچی‎های طبقات دیگر هم كه از آمدنش خبردار می‎شدند، با بهانه و بی‎بهانه به دفتر روزنامه می‎آمدند و به زور روی میزهای ما را دستمال می‎كشیدند تا سهمیه‎اشان را دریافت كنند. بعد كه فرهی برای حروفچینی هفته‎نامه استخدامش كرد،‌ دیگر فاتحه‌ی مهرداد را خواندم؛‌ برایم بدترین روزهای هفته،‌ یكشنبه‎ها بود كه روز مقابله‌ی اوزالید مجله بود، و مهرداد باید از صبح زود می‎رفت دفتر تا اوزالیدها را مقابله كند، و آن «پتیاره» هم باید می‎رفت تا اگر «واوی» جا افتاده بود، بگذارد سرجایش. خانم جان، هر چه باشد من كه كارم فضولی است، و برای فضولی‎هایم حقوق می‎گیرم، چطور می‎توانم نفهمم كه آن شازده خانم روزهای یكشنبه غلیظ‎تر آرایش می‎كند و مانتوهای جدیدش را یكشنبه‎ها می‎پوشد و عطرهای سی‎و‎پنج‎هزارتومانی‎اش را فقط یكشنبه‎ها می‎زند. شاید تمام آن مدت تخیلِ صاحب‎مرده‌ی من خیلی بیشتر از رابطه‌ی آن دوتا كار كرده باشد! ولی حواس مهرداد حتماً یكشنبه‎ها پرت می‎شده و تا دو سه روز هم گیج و منگ بوده. برای همان كمتر مزاحمش می‎شدم و می‎گذاشتم راحت باشد؛ به پر و پایش نمی‎پیچیدم. حالا شاید تمام آن مدت حتی محل سگش هم نگذاشته؛ ولی من عادت كرده‎ام از تخیلم خیلی بیش از دیگران كار بكشم. اینها را می‎نویسم كه بعدها نگویید فلانی خدابیامرز خنگ بود؛ منظورم بعد از زمانی است كه به من مرگ‎موش خوراندید. بهتر است دیگر از «پتیاره» حرفی نزنیم. راستی لازم نیست بترسید، خطری از جانبش موقعیت شما را به خطر نمی‎اندازد. حالا دیگر ازدواج كرده و حتی جرأت ندارد برای خرید یك روزنامه‌ی حتی عصر،‌ بی‎اجازه‌ی شوهرش از خانه خارج شود. به جایش می‎توانیم از شما حرف بزنیم؛ از «ضلیل‎مرده»، نخندید؛ اصلاً من عشقم كشیده هر بار با یك «ز» بنویسمتان. این را هم بگویم كه فكر نكنید به همین چند تا «ز» موجود در زبان فارسی رضایت می‎دهم. شش هفت تایی «ز» دیگر هم ساخته‎ام كه به موقعش از آن‎ها هم استفاده خواهم كرد.
می‎بینید كه همه چیز شسته است و تمیز. غذایی هم در آرام‎پز، بار گذاشته‎ام. حدود نُه شب،‌ آماده‌ی خوردن است. سر زدن هم نمی‎خواهد. نه آن كه فكر كنید من زنِ خانه‎داری هستم و یا می‎خواهم وانمود كنم كدبانویی كامل هستم؛ من از گردگیری بدم می‎آید، از آشپزی متنفرم و از ظرف‎شستن بیزار. اما امروز دلم خواست خانه را طوری تمیز كنم كه به قول شاعر،‌ انگار «عزیزترین عزیزها» مهمانم است. لازم نیست حتی خجالت بكشید. من كه همه چیز را می‎دانم. امشب كه من و دوستانم به عروسی رفته‎ایم، شما هم می‎توانید جشن بگیرید. اولش نمی‎خواستم بروم. چون از عروسی رفتن بدم می‎آید. من عروسیِ خودم را به زور تحمل كردم، چه برسد به عروسیِ‌دیگران. البته در این مورد،‌ مهرداد هم با من همعقیده است. ما اگر اصرار خانواده‎هایمان نبود،‌ محال بود آن مراسم احمقانه را برپا كنیم. امشب هم نمی‎خواستم بروم،‌ چون به اصرارهای مهرداد شك كردم، رفتم. مهرداد هم می‎داند من از مجلس عروسی بدم می‎آید، برای همین هیچوقت به من اصرار نمی‎كند بروم. اما دیشب می‎گفت بروم، برای تغییر روحیه‎ام خوب است. اصرار كه كرد، شك كردم. اول به خودم نهیب ‎زدم كه اشتباه می‎كنم و این یكی هم مثل مورد پتیاره است. اما كمی كه فكر كردم مطمئن شدم. این بود كه رفتم. می‎دانید؟ من حتی می‎دانم شما از چه تاریخی با هم صمیمی شدید. تعجب می‎كنید؟ منظورم این است كه دقیقاً یك ماه و شانزده روز دیگر می‎شود سه سال كه شما پنهانی همدیگر را می‎بینید. منظورم محیط كار نیست. چون آنجا،‌ حتی اگر من هم نباشم،‌ بقیه‌ی بچه‎های دانشگاه هستند و حضور حتی یكی از آن‎ها كافی است تا مانع بشود كه شما دو تا از دیدار هم لذت ببرید. آن هم بچه‎های ارتباطات كه منتظرند یك مورچه به سوسكی آلمانی نگاه چپ بكند،‌ تا هزار تا گزارش و عكس و نقد و تحلیل،‌ به استاد فرهی ارائه دهند. لابد تعجب می‎كنید كه اگر می‎دانستم، چرا رفتم عروسی!؟ خب، می‎روم چون عاشقش هستم. چون می‎خواهم بداند كه عاشقی مثل من پیدا نمی‎كند. شما فعلاً‌ برایش تازگی دارید، ولی نمی‎توانید مثل من باشید. چون همه‌ی لحظه‎های بغل‎زدن، بوییدن، و عشق‎ورزیدنش را پُر كرده‎ام. شما نمی‎توانید جورِ تازه‎ای بغلش كنید. به او ثابت كرده‎ام هیچكس نمی‎تواند به پای شیفتگیِ من برسد. از این به بعد هم خیال دارم بیشتر تنهایش بگذارم و به همه‌ی‌ مهمانی‎های شبانه و مسافرت‎های دوستانه بروم تا هر چه زودتر از بغل‎زدن‎های شما كلافه شود. مطمئن باشید خودتان را هم بكشید، هیچ جور نمی‎توانید او را بغل كنید كه من صدبار بغل نكرده باشم. شرط می‎بندم نمی‎توانید وقتی نشسته و روزنامه می‎خواند آهسته از بالای سرش خم شوید و ببوسیدش و بلافاصله كله‎معلق بزنید و بنشینید توی بغلش و روزنامه‌ی له شده‎اش را به كناری پرت كنید و لبخندِ نشسته بر لبش را با بوسه‎ای طولانی، بر لبتان بدوزید. شما حتی نمی‎توانید به او بگویید دوستت دارم،‌ چون به هر لحن و هر لهجه و هر زبانی كه بگویید به یاد من می‎افتد. شما خیلی زودتر از من برایش كهنه می‎شوید؛ بلكه بدتر از آن، ترحم‎انگیز خواهید شد.
این نامه را هم برای این نوشتم كه بدانید آنقدرها كه فكر می‎كنید خنگ نیستم. حالا دیگر شما هم خیلی چیزها در مورد من و مهرداد می‎دانید و در جای جای خانه مرا می‎بینید. اگر روی تختخواب بخوابید به یاد حرف من می‎افتید و مواظب سرتان می‎شوید تا به گل‎میخ پرده نخورد. اگر مقابل تابلو خیانت بایستید به یاد من می‎افتید. اگر كارت‎تبریك‎های خودتان را كه به پانل نصب شده ببینید، ‌یاد من می‎افتید؛ و اگر قلك سفالی، ‌آلبوم‎ها و خیلی چیزهای دیگر كه در اتاق به چشم می‎خورند، شما را به یاد من نیندازد، اگر شام بخورید، دیگر حتماً‌ به یاد من می‎افتید. مهرداد اگر دنبال كنترل تلویزیون بگردد،‌ شما ‎می‎دانید در آشپزخانه است،‌ و اگر گوشی تلفن را نیافتید، شما می‎دانید در اتاق خواب است،‌ اگر مهرداد ساعتش را گم كند، شما پیدایش می‎كنید،‌ و اگر كلید انباری را خواستید،‌ لااقل شما می‎دانید در جیب كاپشنش است؛‌ و شما اگر پتیاره را هم ببینید یاد من می‎افتید. شما همه‌ی‌ این كارها را با به‎یاد آوردن من، انجام خواهید داد. شما حتی اگر كابوس هم ببینید، به یاد من می‎افتید،‌ اصلاً‌ شاید در كابوستان،‌ من هم باشم. حالا من در خلوتتان هم هستم. می‎بینید؟ همه‌ی‌ جوانب كار را سنجیده‎ام و از میان همه‌ی ‌محاسباتِ صددرصدی‎ام، فقط دو ‎درصد حدس می‎زنم كه این نامه را نیابید؛ نیم‎درصد حدس می‎زنم كه نیایید، و گذشته از اشتباهم در مورد پتیاره كه فقط یك سوءتفاهم بود و بس، اما در مورد شما فقط یك هزارم درصد احتمال می‎دهم كه اصلاً‌ رابطه‎ای بین شما دو نفر نباشد!!





نوع مطلب : داستان های عاطفی، داستان های بلند، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چهارشنبه 31 خرداد 1391
دوشنبه 13 شهریور 1396 08:28 ب.ظ
Spot on with this write-up, I honestly believe that this web site
needs a great deal more attention. I'll probably be returning to read
through more, thanks for the info!
شنبه 2 اردیبهشت 1396 05:20 ب.ظ
This is the right web site for everyone who hopes to understand this topic.

You know a whole lot its almost tough to argue with you (not that I actually would want to…HaHa).
You certainly put a fresh spin on a subject which has been written about for ages.
Excellent stuff, just wonderful!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی